2011 yılında Yeni Zelanda’da geçirdiğim günlerde tuttuğum yol notlarından biri bu yazı. O dönemde rotam Auckland’dan Fiji’ye doğru uzanıyordu. Aşağıdaki satırlar, Yeni Zelanda’dan ayrılıp Pasifik’in ortasındaki o küçük adalara doğru yola çıktığım günün duygularını ve düşüncelerini olduğu gibi taşıyor.
Uçaktan Pasifik’in sonsuz maviliğine bakarken önümde nasıl bir ülke bulacağımı pek bilmiyordum. Fiji benim için o günlerde haritada küçük görünen ama hayallerde büyük bir yerdi. Saatler sonra Nadi Havalimanı’na indiğimde başlayan ilk izlenimlerimi daha sonra Fiji’ye varış ve Nadi Havalimanı’ndaki ilk saatlerim yazısında ayrıntılı olarak anlatmıştım.
Fiji’de geçirdiğim ilk günlerde yolum ülkenin en eski yerleşimlerinden biri olan Viseisei Köyü’ne düştü. Pasifik’teki o sakin köy hayatına ilk adım attığım akşamı ve yaşadığım kültür şokunu ise Viseisei Köyü’nde katıldığım kava seremonisi yazısında uzun uzun aktardım.
Ertesi sabah ise Fiji’nin gerçek ritmini anlamaya başladığım gündü. Köyde güne uyanmak, çocukların okula gidişi, tropik sabahın kokusu ve o ağır akan ada hayatı hâlâ aklımda. O sabahın hikâyesini de Viseisei Köyü’nde Fiji sabahına uyanmak yazısında paylaştım.
Yeni Zelanda’dan Ayrılış: Fiji Yollarında (2011 Seyahat Günlüğü)
Nadi, Fiji, yedi aylık Yeni Zelanda serüvenimden sonraki ilk durak—bir geçiş noktası olarak planladığım ama belki de beklenmedik keşiflere kapı açacak bir ara istasyon. Dürüst olmak gerekirse, şu an Air Pacific Boeing 737-800 uçağıyla Auckland‘tan yaklaşık 9.000 feetten uçarken, başımı sola çevirip son kez Yeni Zelanda’ya bakıyorum; birazdan görüş alanımın dışında kalacak bu rüya ülke.
Yedi aylık serüvenden sonra hoşçakal Yeni Zelanda!
Kulağına orkide çiçeği takmış kabin görevlileri servis yapıyor. Bu detay bile Fiji’nin ruh halini özetliyor sanki. Indo-Fijili kabin görevlisinin dışındaki Fijili görevliler tipik Pasifik görünümünde: kıvırcık saçlar, kalın dudaklı gülümseyen yüzler. Sık sık “şarabınızı tazeleyeyim mi?” diye ricada bulunuyorlar, samimi bir sıcaklıkla.
Diğer bir kabin görevlisi ise kucağında bir düzine Fiji birası kasasıyla koridorda arasında dolaşıyor; “Bira ister misiniz?” diye soruyor yolculara. Bu kadar rahat bir servis hiç görmedim—sanki bir ada köyünde misafir ağırlıyormuş gibi.
Artık bulutların üzerindeyiz, yumak yumak güneşte parıldayıp göz kamaştıran bulutları izliyorum şu anda. Çok aşağılarda parıldayan mavimsi gri Güney Pasifik Okyanusu’nun sularını görebiliyorum.
Artık bulutların üzerindeyiz; yumak yumak güneşte parıldayan, göz kamaştıran pamuk kütleleri arasından Güney Pasifik Okyanusu‘nun mavimsi gri sularını görebiliyorum çok aşağılarda. Bu manzara insanın perspektifini değiştiriyor; ne kadar küçükmüş meğer insan, ne kadar büyükmüş okyanuslar.
Fiji’de 2 hafta kalıp, 15 Nisan 2011’de Avustralya’nın Sidney şehrine geçeceğim. 333 adadan oluşan Fiji gezimin ana hedefi dalış sertifikamı almak—tüm planımı bunun üzerine kuracağım.
Yedi aylık serüvenden sonra hoşçakal Yeni Zelanda! Herkes bu güzel ülkede kalmam için öneride bulundu, destek oldu. Ben de buna çabaladım bir süre ama sonunda yolda olmak tutkuma yenik düştüm. Daha iki hafta önce Yeni Zelanda‘ya yerleşme planım işliyordu oysa—ne kadar çabuk değişiverdi her şey.
Kendimi birden Fiji’ye ve hayatımın yeni bir diliminin başladığı bu uçakta buluverdim. Yolcu yolunda gerek, yolcuyuz bu hayatta. Bana biçilmiş rolü belki de yolda keşfedebilirim.
Couchsurfing sitesinden Fiona adında Fijili bir aileye istek gönderdim ve kabul etti. Fi’nin son anda British Columbia’dan bir misafiri daha geleceğinden, beni karşı komşusunda misafir edeceğini söyledi. İlk defa yerel bir Fiji ailesiyle tanışma ve köydeki evinde kalma fırsatım olacak—gerçek ada yaşamını deneyimleme şansım olacak.
Fi’nin Jit adlı taksi sürücüsü arkadaşı beni havalimanında karşılayacak. Her şey kendi kendine işliyor gibi.
Yolda olmanın en keyifli yanlarından biri de film izleme fırsatı veriyor olması. Uzun süredir takip ettiğim Dr. House‘un 3. sezonunun 21. bölümünü izleme vakti. Yakında ilk Fiji izlenimlerimi sizlerle paylaşıyor olacağım—bakalım bu 333 adalık ülke hangi sürprizleri saklıyor.
Day 269: Yeni Zelanda:238. Air Pacific 737-800, Auckland to Nadi, 30 Mart 2011
Bu yazı, uçakta yazdığım ve yoldaolmak.com blogumun ilk yazısı. 2011 yılında Yeni Zelanda’da geçirdiğim günlerde tuttuğum bir yol günlüğü notu aslında. O günlerde rotam Auckland’dan Fiji’ye doğru uzanıyor, Pasifik’te yeni bir maceraya doğru yol alıyordum.
🗓️ Son Güncelleme: 15.03.2026
📌 Kemal’in Notu: Yıllar önce bir sırt çantalı olarak tuttuğum bu günlük notları, bugün 30 yıllık yol tecrübemle süzgeçten geçirerek güncelledim. O günün heyecanı ile bugünün bilgisini bu rehberde buluşturmaya çalıştım.
🗓️ Son Güncelleme: 15.03.2026
